Það er mjög næs að búa á hóteli. Á hverjum degi kemur cleaning lady og tekur ruslið hjá mér, svo skiptir hún á rúmum og þrífur herbergið einu sinni í viku. Við erum orðnar svaka góðar vinkonur. Hún segir nihao, þá segi ég nihao. Ég skil voða lítið annað sem hún segir en það er pottþétt eitthvað svona sem vinkonur segja. Stundum hjálpa ég henni meira að segja að skipta á rúminu mínu. Í síðustu viku sagði hún að baðherbergið mitt væri rosa hreint og fínt.
Ég er mjög heppin að búa ekki á kínversku heimavistinni. Þar eru þau 4-6 saman í herbergi, í kojum, og það er útgöngubann öll kvöld eftir kl 22:00. Meira að segja um helgar. Svo er slökkt fyrir rafmagnið hjá þeim á miðnætti, svo þau neyðist til að fara að sofa. Það er ekkert skrítið að Kínverjar fari svona snemma að sofa og vakni kl 6. Það er ótrúlegt að hafa svona strangar reglur á heimavist í háskóla þar sem fullorðið fólk býr.
Það eru 30.000 manns í Ningbo háskóla. Háskólasvæðið er rosalega stórt og ég er ennþá mjög áttavillt. Það er mjög mikið af allskonar íþróttavöllum hérna og það virðist vera lögð mikil áhersla á íþróttaiðkun. Í staðinn fyrir að kíkja á bar eða kaffihús á kvöldin fara allir út á íþróttavöll. Þar er sko djammið. Samt bara til 22 auðvitað.
Kínverskt samfélag í dag er ennþá frekar gamaldags. Kynlíf fyrir hjónaband er illa séð, ungt fólk á að einbeita sér að menntun, finna sér svo maka, gifta sig og eignast eina barnið sem þeim er leyft að eiga. Vinahópum hérna er alveg skipt í stráka og stelpur. Öll samskipti þar á milli eru svona eins og hjá unglingum. Strákarnir þora lítið að tala við stelpurnar og stelpurnar flissa.
